Over rouw, mijn rouw

Natuurbegraven is hip. Natuurbegraafplaatsen schieten als paddenstoelen uit de grond en voor je goed en wel doorhebt dat er een nieuwe is geopend, zijn de meeste plekken al gereserveerd. Op een natuurbegraafplaats vind je geen rijen grafstenen, maar liggen lichamen in een bos- of weidegebied, met hooguit een kleine boomschijf als markering. De natuur gaat er haar gang, voor altijd, want er geldt eeuwige grafrust. Een natuurlijker manier van omgaan met onze doden spreekt aan. Tijdens een rondleiding op natuurbegraafplaats Geestmerloo vertelde medewerker Laura dat zij mensen ontmoeten die er moeite mee hebben dat er brandnetels en distels groeien op het (natuur)graf van hun geliefde. Ze las een tekst voor uit een mailwisseling, geschreven door Annetje Braat, oprichtster Natuurbegraafplaatsen Van Waarde: "We zijn meer verbonden met de maakbare wereld. Is dat wat maakt dat we een graf willen versieren totdat het dan pas goed voelt? Of is het, en dan spreek ik uit eigen ervaring, dat het moment van werkelijk loslaten van je dierbare nog het meest heftig of liever definitief is, als je kan zeggen: 'Ik laat de natuur de zorg overnemen. Ik trek mij terug in mijn herinneringen die ik altijd, overal waar ik ben, in mij zal dragen.' Het proces dat hierop volgt vergt weer andere aanpassingen van de nabestaande. Zoals geduld, toelaten dat de natuur haar invulling heel anders zal doen dan jij voor ogen hebt. Je wordt als het ware meegenomen in eenheel ander beleid, van brandnetels, bramen of windes." Brandnetels en distels zijn planten die als eersten opkomen als de grond beroerd is, zoals bij het graven en dichten van een graf. Als je ze ziet, is het een teken dat de natuur zich herstelt. Wij noemen ze onkruid en ze plaatsen ze daarmee in het hokje 'onwenselijk', 'lelijk' en misschien wel 'onwaardig'. De natuur zit zo niet in elkaar; alles heeft z'n rol. Het deed me denken aan een begrip dat ik laatst tegenkwam: Rewilding death. De dood niet beheersen of verzachten, maar haar opnieuw een plek geven in de natuurlijke kringloop van leven en sterven, waarbij de aarde en natuur zich niet naar ons hoeven schikken, maar waar we gelijk zijn aan al dat leeft en sterft. Het is waarom ik voorstander ben van natuurbegraven en veraarden. Op een natuurbegraafplaats wordt een lichaam begraven op een manier dat de natuur z'n werk kan doen; dat het lichaam kan vergaan, want dat is het enige wat een dood lichaam nog te doen heeft. Geen nylon panties aan of een grote marmeren plaat op je buik, zodat de natuur zo goed mogelijk kan doen waar ze goed in is: herstellen. En eeuwige grafrust: als de begraafplaats vol is, dan wordt 'ie steeds een beetje minder begraafplaats en steeds een beetje meer natuurgebied. Bij veraarden wordt een lichaam volledig omgezet in vruchtbare aarde, die vervolgens een nieuwe bestemming krijgt, in je tuin of op een andere plek. Veraarden is nu in Nederland nog niet toegestaan, maar daar wordt hard aan gewerkt o.a. door Stichting Veraarden . Ook betekent Rewilding Death steeds weer opnieuw de vraag stellen: Er is iemand dood. En nu? Dat antwoord vind je niet in kistencatalogi, locatiebrochures, cateringlijsten en bloemenboeken. Het gaat niet over producten of diensten die je als consument afneemt. Afscheid nemen gaat over relaties. Relaties met mensen, plekken, de natuur. Van wie nemen we afscheid? Hoe doen we dat? Waar doen we dat? Wie horen daarbij, welke rol heeft iedereen? Het aanbod leidt af van het zoeken naar antwoorden op deze vragen. Het maakbare leidt af van wat er werkelijk nodig is om iemand of het leven los te laten. Brandnetels en distels op een graf hebben ons iets te vertellen. De natuur laat zien dat herstel niet netjes, gecontroleerd of esthetisch is. Het is onvoorspelbaar, wild en soms misschien wel lelijk. De natuur geeft het goede voorbeeld. Ze weet niet beter. Dus laten we haar haar gang laten gaan, erbij gaan zitten en ons met alle ongemak die dat met zich meebrengt eens afvragen wat we van de natuur kunnen leren als het gaat om leven en dood. Let's rewild death. 

Zo’n tweeënhalf jaar geleden zit ik in de auto. Al langere tijd voel ik dat er vanbinnen iets vastzit, iets dat zich schuilhoudt en opkropt. Niet helemaal toevallig zet ik Sterrenlopen op van Wende Snijders. Muziek die me altijd openbreekt zonder dat ik daar zelf iets over te zeggen heb. En ja hoor: daar komen de tranen. En nog meer tranen. En nog meer tranen. “Oud verlies rolt als een golfslag door ons heen,” zingt Wende in Lege stoelen. Snotterend realiseer ik me dat ik mijn moeder zo ongelooflijk mis, juist nu ik net een eigen bedrijf ben begonnen waarin ik mijn creatieve, sociale, sensitieve en spirituele kant aanspreek. Háár kant van mij. Mijn moeder overleed bijna twintig jaar geleden. Sinds vorig jaar leef ik langer zonder haar dan met haar. Hoewel ze al jaren ziek was, kwam haar dood voor mij onverwacht. Drie jaar lang had ik het zwaar. Ik wist niet meer wie ik was, wat ik wilde, waarom ik leefde. Wat ik voelde, herkende ik niet in hoe mijn vader en broer rouwden. Ik voelde me alleen. Ik kreeg hulp. Samen met een therapeut legde ik mijn vader uit dat ik vaak geen oplossing nodig had, maar een arm om me heen. Ik leerde met mijn broer praten over hoe het voor hem was. Ik ruimde — nu ik toch bezig was — ook wat onverwerkte pijn uit mijn kindertijd op. Langzaam vond ik weer richting. Stap voor stap bouwde ik aan de persoon die ik geworden ben — en dat doe ik nog steeds. Ik vond de liefde, een huis en een hond. Oftewel: het gaat al heel lang goed met me. Pas veel later, echt veel later, leerde ik wat rouw is. Dat het geen proces is dat zich keurig binnen een afgebakend tijdspad in fases voltrekt. Ik leerde over de chaos van rouw, zoals rouwonderzoeker Janske van Eersel dat noemt. Terugkijkend herken ik die chaos in de eerste drie jaar na het overlijden van mijn moeder. En ik herken haar nog steeds. Ze is nooit weggegaan. Ze steekt bij mij vaak de kop op in tijden van grote verandering: de liefde vinden, verhuizen, een eigen bedrijf beginnen. En in piepkleine momenten: Een moeder en dochter die hand in hand een winkel uitlopen. Een golf van liefde voelen voor de kinderen van een vriendin, en dan ineens beseffen hoe jammer het is dat ik ze nooit aan mijn moeder kan voorstellen. Of op Moederdag ontdekken dat ik niets te doen heb, omdat ik me te laat realiseer welke dag het is — en iedereen al plannen heeft met haar of zijn moeder. Ik heb weleens gelezen dat we rouw ongeveer drie maanden de tijd geven na een overlijden. En als het echt dichtbij is — een moeder, vader, kind, broer of zus — misschien een jaar. Daarna moet je je leven wel weer een beetje op orde hebben. Of anders in therapie. Of op zijn minst een rouwcoach zoeken. Maar dood is voor altijd — mijn welgemeende excuses als ik je hiermee overval — en daarmee rouw ook. Iedereen rouwt op zijn eigen manier. Ik denk dat het mij ontzettend geholpen had als ik dat eerder had geweten. Dat ik me dan normaal had kunnen voelen, in plaats van zwaar op de hand, labiel of depressief. Laatst schreef ik hierover op LinkedIn. Ik kreeg een reactie die mooi samenvat wat veel mensen in onze cultuur lijken te voelen: “Sterven is een natuurlijk proces dat bij het leven hoort. Rouw is verbonden aan verlies, maar niet bedoeld om lang in stand te houden; het leven gaat door en er moet geleefd worden. Mijn advies: onderga het rouwproces met het doel om daarna zonder schuldgevoel en met plezier in het leven verder te kunnen.” Ja, sterven hoort bij het leven. En ja, mijn leven is doorgegaan. Ik leef het ten volle, met plezier en zonder schuldgevoel. Maar de rouw blijft. Het heeft geen doel of bedoeling. Het is er. Ik denk dat we er goed aan doen om daar ruimte voor te maken. Zo kwam het dat ik bijna twintig jaar na het overlijden van mijn moeder ineens voelde dat ik behoefte had iets te doen of te maken mét haar, vóór haar. In de jaren direct na haar dood had ik weinig behoefte aan wat lotgenotencontact heet. Maar later merkte ik hoe prettig het is om met mensen te praten die ook een ouder verloren zijn. Ik herken in hun verhalen dingen die ik bij anderen niet zie. En ik voel die herkenning ook terug. Dat is fijn. Zo ontstond Dodemoedersdag . Op die dag in het jaar waarop wij niets te doen hebben, terwijl veel mensen die hun moeder nog hebben juist samenkomen, lijkt het me mooi om elkaar te ontmoeten. Om ervaringen uit te wisselen. En om onze moeders in het zonnetje te zetten. En ben je zelf moeder? ’s Morgens alle tijd om je te laten verwennen voor jouw kinderen. ’s Middag is voor jou en jouw moeder. Voor mensen die pas hun moeder verloren zijn, maar ook voor diegene voor wie dat al tientallen jaren geleden is. Rouw gaat nooit over. En wat mij betreft, hoeft dat ook helemaal niet. Rouw is er omdat er liefde is voor iemand die er niet meer is. In mijn leven krijgt het elke keer een andere vorm. Het hoort bij mijn leven, het hoort bij mij. Dat is oké. 

Mijn moeder overleed toen ik 18 was. Ze lag in het ziekenhuis in Leiden. Ik studeerde in Leiden. Het ziekenhuis en de universiteit liggen niet ver uit elkaar. Als ik in de collegebanken zat stelde ik me voor hoe ik haar kon zien liggen als ik door het projectiescherm, de grijze muur daarachter, de bladerloze takken van de bomen en de blauw-gele muren van het ziekenhuis heen zou kunnen kijken. De jaren na haar overlijden had ik moeite met doorleven. Ik stopte met de studie, begon een nieuwe en stopte weer. Nu begrijp ik dat dat rouw is en dat rouw grillig, onvoorspelbaar, niet aan banden te leggen en rauw is. Toen ging ik in therapie. De therapeut spoorde me op een zeker moment aan in gesprek te gaan met m’n vader. M’n vader was, is, pragmatisch. Als ik tegen m’n vader zei: “Pap, als ik m’n vinger zo buig dan doet dat pijn,” zei hij: “Dan moet je je vinger niet zo buigen.” Toegegeven, in dit specifieke voorbeeld werkte dat ook. Maar zo ging dat ook als ik vertelde over mijn verdriet. Met de stem van de therapeut in mijn achterhoofd zei ik tegen m’n vader: “Pap, ik weet dat je me wil helpen, maar als ik vertel over verdriet, dan wil ik eigenlijk helemaal geen hulp. Dan wil ik graag dat je even naar me luistert en me een knuffel geeft.” Sindsdien luistert en knuffelt 'ie of z’n leven ervan af hangt. Helpen versus troosten Onze reflex is vaak: iemand in nood – helpen. Helpen is fijn. Helpen is handen uit de mouwen, in beweging, vooruit en oplossen. Dat kan heel goed zijn: helpen bij een kapotte knie door er een pleister op te doen bijvoorbeeld, of een te zware koffer van iemand overnemen. Maar op verdriet kun je geen pleister doen; lijden kun je niet van iemand overnemen. Wat we dan nodig hebben is troost. Troost is op je handen zitten, blijven staan, vertragen en laten zijn. In haar lezing Een hart dat veel verdragen kan - Blumenbergs antropologie van de troost in Leuven in 2011 vertelt Nadia Sels: Wat de mens uniek maakt is dat hij niet alleen lijdt, maar zich dat ook beseft en daar dan weer aan lijdt. Zo kan de mens ook lijden aan wat geweest is, wat nog zal komen, want niet geweest is of niet zal komen. Mensen lijden aan het lijden. Ik zie aan mijn hond dat dit in ieder geval voor haar niet geldt: ze kan in een drukke straat in volle vaart tegen een lantaarnpaal aanlopen zonder een spoortje schaamte. Ik geloof ook niet dat ze nog regelmatig terugdenkt aan die keer dat we haar naar de dierenarts brachten en dat die haar pijn had gedaan of ons dit kwalijk neemt. Zo bekeken kun je zeggen dat hulp het lijden opheft en troost het lijden aan het lijden opheft. Mijn vader kon mij niet helpen met het verdriet over het verlies van mijn moeder. Hij kon mij wel troosten. Taal troost Helpen is wel wat praktischer, dat geef ik toe. En natuurlijk is er niets mis met het langsbrengen van een pan soep bij iemand in rouw omdat die waarschijnlijk even wat anders aan z’n hoofd heeft dan koken. Maar wil je iemand ook troost bieden: hoe doe je dat dan eigenlijk? Daarvoor nemen Sels en Blumenberg ons nog een klein stukje verder mee in dat unieke van het mens-zijn: de mens kan ook lijden door woorden en symbolen. Die bestaan niet in de fysieke werkelijkheid; die hebben wij zelf bedacht. Denk bijvoorbeeld aan een keer dat je je beledigd voelde door iets dat iemand zei of deed, of een symbool, cartoon, tekening. Ook dit is weer anders voor honden: mijn moeder noemde de hond die toen onze trouwe metgezel was steevast schlemiel en ik geloof niet dat ‘ie daar ooit één kwispel minder om gekwispeld heeft. Het goede nieuws is dat dat ook betekent dat lijden verzacht kan worden via woorden en symbolen. Gedeelde smart is halve smart Het onder woorden brengen van verdriet maakt dat we het kunnen delen. Het lijden wordt (mede)deelbaar. Vandaar de voorgedrukte tekst op de condoleancekaarten bij de Bruna: “Met innige deelneming”. Het is alsof we het lijden letterlijk in stukjes snijden en dat iedereen een stukje leed met je meedraagt, zodat jouw last minder zwaar wordt. Zo wordt veel van ons lijden deelbaar. Als jouw moeder ook is overleden dan kunnen wij dat deel van ons verdriet met elkaar delen. Maar jij bent niet precies mijn moeder kwijtgeraakt en ik niet precies de jouwe, dus het verlies van precies onze moeders kunnen we niet delen. Dat stukje van ons verdriet is ondeelbaar en dat maakt het ondragelijk(er). Voor dat stukje verdriet ben je ontroostbaar. Dit verklaart waarom in veel adviezen over hulp en troost bij verlies wordt aangeraden voorzichtig te zijn met zinnen als: “Dat herken ik”, “Ik snap wat je bedoelt”, “Ik begrijp het.” Want dat is deels waar, deels onmogelijk. Rituelen troosten Troosten is dus luisteren en delen in het verdriet. Ook rituelen helpen niet, rituelen troosten. Rituelen bij verlies, verdriet en lijden scheppen ruimte om emoties met elkaar te kunnen delen zodat we ze samen kunnen dragen. Het maken van een ritueel helpt om de werkelijkheid te verpakken in dat laagje van woorden, symbolen, betekenis en structuur. Dat doen we toch wel - we kunnen niet anders als mensen - maar door het bewust in te zetten heb je zelf invloed op hoe en met welke woorden en symbolen je dat wil doen. Door een ritueel zelf te maken krijg je het gevoel niet passief overgeleverd te zijn aan de werkelijkheid die zich aandient, maar dat je er actief in heb ingegrepen en er betekenis aan hebt gegeven. De moraal van dit verhaal? Help alleen als je het lijden weg kunt nemen; in alle andere gevallen: troost, bijvoorbeeld door het samen maken van een troostrijk ritueel.

We waren er ooit zo goed in... Weet je nog, toen je net kon praten? Één van de eerste dingen die grote mensen van kleine kinderen dan vragen is: gedag zeggen. “Zeg eens dag tegen die mevrouw!” Scholen zijn ook goed in afscheidsrituelen: met de glijbaan het raam uit naar groep drie en in groep acht een groot werkstuk, kamp én musical. Ons gezin ging vroeger meerdere keren per jaar op vakantie naar dezelfde camping. Een heleboel andere gezinnen deden dat ook. Dus moesten wij na elke vakantie weer afscheid nemen van onze vrienden. Rondom vrijdag-wisseldag kenden we allerlei rituelen: donderdagavond was het bonte avond en de dag van vertrek onttrokken we ons zoveel mogelijk van het inpakken en schoonmaken in de huisjes of caravans, niet op de laatste plaats om nog tijd met elkaar door te kunnen brengen rondom de picknicktafel. Elke auto die vertrok werd door de achterblijvende groep uitgezwaaid tot ‘ie aan het eind van het zandpad om de hoek verdwenen was. Ik zat dan inmiddels al te huilen op de achterbank en voelde m’n moeders hand zachtjes over m’n scheenbeen wrijven. Met terugkijken kom je vooruit Het begon dus goed, maar nu ik een groot mens ben, zijn er ook veel situaties waarin ik het afscheid nemen ontwijk. Ik piep er liever tussenuit. Op een verjaardag, ongemakkelijk zwaaiend: “Ik doe het even zo, hoor!” Of op de laatste dag van een baan zo weinig mogelijk aandacht vestigen op mezelf en vroeg naar huis. “Ja, nee, ik was al weg…” Tsja, het lekt bij de loodgieter, blijkt wel weer. Want ik weet dondersgoed hoe belangrijk goed afscheid nemen is! Ons hele leven nemen we afscheid: van periodes in het leven, vriendschappen, dromen, ideeën, gezondheid, dierbaren en uiteindelijk van het leven zelf. Afscheid nemen is niet alleen maar gedag zeggen. Als we goed afscheid nemen laten we achter ons wat geweest is én nemen we mee wat van waarde is. Zo ontstaat er ruimte voor het openen van nieuwe deuren en het omarmen van dat wat er is. Doe je dat niet dan sleep je emoties, overtuigingen en verwachtingen mee die niet meer bij het nu horen. Relikwieën uit het verleden die prima op een altaartje ergens mogen blijven staan, maar die je niet dag in dag uit onder je arm mee moet nemen. Daar houden ze je tegen om in het nu te zijn, te genieten van wat er is en nieuwe kansen en ervaringen te omarmen. Ik zie dat op werkvloeren gebeuren: we gaan het helemaal anders doen! Er komt een plan van aanpak, planning, milestones en met een beetje geluk worden de successen gevierd. Maar er wordt geen afscheid genomen van het oude. Na een jaar blijken de excelletjes van Evert die altijd zo fijn werkten toch nog stilletjes op de achtergrond in omloop. Die excelletjes gaan niet lekker samen met de nieuwe werkwijze waardoor die niet zo uitpakt als de bedoeling was en iedereen daarop loopt te mopperen. Die excelletjes van Evert moeten nog bedankt, uitgezwaaid en begraven worden. Afscheid hoort bij verlies en rouw Afscheid nemen is een onderdeel van het rouwproces. Hierbij is rouw niet iets wat je alleen maar doet als er iemand weggaat of overlijd. Rouw kan gaan over alle vormen van verlies. Hoe groot en zwaar rouw voelt hangt deels samen met de impact die het verlies heeft op je leven. Dat is voor iedereen anders. De één pakt het leven na het overlijden van een naaste redelijk snel weer op; de ander kan totaal uit het veld geslagen zijn van het verlies van een hond of konijn. Voor de één kan het verlies van geloof iets zijn dat een gat slaat in zijn of haar identiteit; waar de ander op zeker moment denkt: “Hm, nee, ik geloof niet dat ik nog in God geloof zoals vroeger.” En over tot de orde van de dag… Rouwexpert Manu Keirse zegt: “Rouw is als een vingerafdruk: direct herkenbaar en toch voor ieder individu anders.” Hij beschrijft rouw als vier taken waar aan gewerkt moet worden: de waarheid van het verlies onder ogen zien, de pijn die bij het verlies hoort doorvoelen, het leven opnieuw vormgeven zonder die- of datgene die/dat je verloren bent en herinneren en opnieuw genieten van het leven. Deze taken volgen elkaar niet op, maar lopen door elkaar. Zo kan ik 17 jaar na het overlijden van mijn moeder nog altijd af en toe denken: “Ze kan toch niet zomaar weg zijn??”, terwijl ik met volle teugen geniet van het leven. Rituelen horen bij afscheid Afscheid nemen hoort bij rouwen. Rituelen horen bij afscheid nemen. Sommige rituelen ontstaan gewoon, zoals het afscheidsritueel op de camping. Rituelen kun je ook maken. Het voordeel daarvan is dat je in het ontwerp van een ritueel rekening kunt houden met wat je wil dat het ritueel doet. Je kunt er een stukje loslaten instoppen én een stukje vasthouden. Je besteedt aandacht aan het onder ogen zien van het verlies, de bijbehorende emoties en geniet samen van herinneringen. En om echt impact te hebben zorg je dat alle elementen van het mens-zijn geraakt worden: het denken, het voelen, het spirituele en het lijf. En dat is dus wat ik doe! Maak kennis met de schoonheid van afscheid! Iedereen die afscheid nam, neemt of zal nemen, en misschien juist wel diegene die er liever stilletjes tussenuit piept, laat ik graag kennismaken met de schoonheid van afscheid nemen en afscheidsrituelen. De bijeenkomst Avond over Afscheid staat in het teken van afscheid nemen in de breedste zin. Ik vertel over afscheid nemen en het gebruik van symbolen en rituelen, toepasbaar in alle denkbare situaties van verlies en afscheid. En om niet alleen het denken maar ook het voelen, het spirituele en het lijf aan te spreken doen we samen een ritueel. Doe mee met een eigen verlies in gedachten, groot of klein. Kies zelf wat je met andere deelnemers wil delen of dat je liever luistert. 

En hoe dat de wereld een mooiere plek maakt

Zit jij al de hele week elke avond om half negen klaar voor de SBS6 romcoms die jaarlijks rond 14 februari worden uitgezonden? Of vind jij Valentijnsdag overdreven, commerciële, Amerikaanse onzin?

Een paar antwoorden zodat je weet wat je van mij kunt verwachten.

Je bent superblij voor je lieve vrienden en je zou zoveel tegen ze willen zeggen. Hoe maak je daar nou een mooie, ontroerende, niet te lange, niet te korte toespraak van, die je ook nog eens goed je mond uit krijgt op DE dag? Ik vind het leuk om samen met je op zoek te gaan naar de rode draden in de verhaal, de kern van je boodschap, de woorden die passen, de ontroering en de lach. Samen knutselen we dan jou toespraak. Zoals deze, die ik samen met Aaf maakte voor haar vrienden Marieke en Tony. Lieve Marieke en Tony, Het was in het restaurant dat Marieke tegen mij zei: “Zie je die man daar?” Tony zat aan een tafel, helemaal bovenaan de trap, dronk een Leffe Blond en las een boek. “Dat is mijn masseur en ik vind hem zo aantrekkelijk!” Ik had de rest van de middag weinig meer aan Marieke, met wie ik daar in de bediening werkte. Niet veel later gingen we uit en daar was de masseur weer. Ik weet niet of er die avond veel gezegd is, maar er is wel veel gezoend. Naar huis fietsend in het eerste ochtendlicht, dacht ik, dit zou hem wel eens kunnen zijn. En nu zijn we hier. Marieke en ik waren collega’s, maar we leerden elkaar echt kennen na werktijd. Op de trap buiten op het terras, met een wijntje en een sigaretje in de hand, vonden we elkaar omdat we allebei net uit een relatie kwamen. We deelden kommer en kwel maar zagen ook elkaars kwaliteiten en moedigden elkaar aan die te gebruiken. Er ontstond een sterkte connectie tussen ons die we steeds vaker mee naar de werkvloer namen, tot we niet meer samen mochten werken, omdat we geen oog meer voor onze klanten zouden hebben. Ik ging van het delen van de kommer en kwel met Marieke, naar relatieadvies van Tony. Als ik bij Tony op de massagetafel lig, informeert hij altijd even hoe het ervoor staat; drukt me op het hart dat ik niks for granted moet nemen en dat er voor mij vanzelf ook iemand voorbij komt. Hij geeft ook tips. Bijvoorbeeld, maak een lijstje met 20 eigenschappen waarvan je zou willen dat je partner eraan voldoet. Kies de 5 belangrijksten en daar moet de ideale man aan voldoen. Om ervoor te zorgen dat ik ook tussen de massagesessies door gemotiveerd blijf, heeft hij me een USB-stick vol afleveringen van een hoe-word-ik-succesvol-guru gegeven. Die zegt bijvoorbeeld: “If you want to be successful, find someone who has achieved the results that you want, copy what they do and you will achieve the same results.” Ik moet wel oppassen dat ik straks niet drie kinderen bij drie verschillende partners heb, want dat lijkt me een uitdaging, maar zo’n liefde als die tussen Tony en Marieke: JA! Lieve Marieke en Tony, wat vind ik het een eer om hier vandaag te mogen getuigen van jullie liefde. Ik was bij jullie eerste kus. Ik heb naast jullie mogen staan in jullie reis als vader en extra moeder van Mia en Liz, wat soms best een zoektocht was. Kort geleden begon een nieuwe etappe in jullie reis als papa en mama van James. Jullie vullen elkaar aan. Tony weet altijd wel hoe het moet en heeft overal een antwoord op. Marieke gaat meer op haar gevoel af. Tony maakt de beste bami voor zijn meisjes. Marieke maakt collages waarin je haar sensitiviteit en wil om te creëren terugziet, net als in haar werk als ethisch consulent. Tony is een ondernemer pur sang en weet hoe hij mensen aan het werk krijgt. Jullie delen de liefde voor het bourgondische leven, vintage, vinyl platen met jaren ’70 en ’80 muziek en leven in elkaars rommel. En om het allemaal in balans te houden, kan het ook af en toe even goed knallen tussen jullie. Houd de liefde, warmte, zorgzaamheid en passie die ik zie als ik naar jullie kijk stevig vast. Ik zal er zijn om jullie daaraan te helpen herinneren op de momenten, die gaan komen, waarop je denkt, waarom ook alweer? I’m your girl!

Een schaterlach, een biggelend traantje, herkenning in de ogen. Dát wil je bereiken als je een bruidspaar toespreekt.